سلام خوبي ...؟ خسته‏ام از «خوبيم و جز دوري تو ملالي نيست‏» . خسته‏ام از نامه‏هاي
   «اينجا هوا خوبست و ...» يا «خبرت دهم که اينجا گرانيست و........

  عادت کرده‏ايم که بگوييم منتظريم . عادت کرده‏ايم بعد از هر صلواتمان بگوييم :
   « و عجل فرجهم‏» يا اين‏که بعد از هر نماز دعاي فرج را بخوانيم .
   حتي از روي عادت براي سلامتي امام زمان (عج) صلوات نذر مي‏کنيم .
   به نبودنش، به نيامدنش، به انتظارمان عادت کرده‏ايم

  آن‏قدر در اين آخرالزمان در فتنه غرق شده‏ايم که يادمان رفته مدينه فاضله يعني چه؟

   انگار عادتمان شده که هر روز، خبر يک قتل، يک تصادف مرگبار يا يک سرقت را بشنويم

  مثل اين‏که اگر پنج‏شنبه‏ها منتظر نباشيم، يکي از کارهاي روزمره‏مان را انجام نداده‏ايم

  يا فکر مي‏کنيم اگر صبحهاي جمعه در مراسم دعاي ندبه شرکت نکنيم، از دوستانمان عقب مانده‏ايم

     آخرين باري که صبح جمعه بيدار شديم و از اين‏که «اونيامده بود، دلمان گرفت; کي بود؟
     عزيزي مي‏گفت:
      «خيلي وقتها منتظريم . منتظر تلفن کسي که دوستش داريم، يا نامه‏اي که بايد
     مي‏رسيده و نرسيده;

   يا کسي که بايد مي‏آمده . چندبار از اين دست انتظارها براي آن کسي که مدعي انتظارش
   هستيم، داشته‏ايم؟ ... يک جاي کار مي‏لنگد » راست مي‏گفت . يک جاي کار مي‏لنگد!

  مي‏بيني چقدر در آخرالزمان غرق شده‏ايم؟ از اين روزهاي روز مرگي،
   از روزهايي که با ديروز و فردايمان تفاوتي ندارند، خسته‏ام....

  چند وقت قبل - جايت‏خالي - ميهمان امام رضا (ع) بودم . يکي از شبها، با حال و

   هواي غريبي،به ضريح چشم دوخته بودم . دختري  نشسته بود . چادرش را تا روي صورت

   کشيده بود و با خود زمزمه مي‏کرد: «يا وجيها عندالله، اشفع لنا عندالله‏» يک‏نفر بلندبلند

   صلوات مي‏فرستاد و کسي آن طرف‏تر خوابيده بود ... از سمت ديگر ضريح، حدود 20 جوان

  در حالي که هر کدام گل سرخي در دست داشتند و منظم و عاشق به سمت ضريح حرکت مي‏کردند

  يکصدا شروع به خواندن کردند:

  اي خداي من اومدم دعا کنم

  از ته دلم تو رو صدا کنم

  اي خدا منم دارم در مي‏زنم

  يه شب اومدم به تو سر بزنم

  با همين نواي دلنشين تا نزديک ضريح آمدند و ايستادند; دست‏بر سينه و سرشار از حس احترام

  اومدم امشبو منت‏بکشم

  چه کنم، خيلي خجالت مي‏کشم

  هميشه کرامت از بزرگ‏تر است

  پيش تو دست پر اومدن خطاست

  همه آدمها مي‏گريستند، همه آنهايي که خواب بودند و يا بيدار................

  تضرع عاشقانه‏شان که به پايان رسيد، گلهايشان را به ضريح هديه دادند و رو به
   قبله، با دستاني سوي آسمان رفته، نشستند: (اللهم کن لوليک الحجة‏بن الحسن)

  دعاي فرج که تمام شد، برخاستند و با بغضي غريب شروع به زمزمه کردند

  اباصالح! التماس دعا هر کجا رفتي ياد ما هم باش! (

  نجف رفتي، کاظمين رفتي، کربلا رفتي، ياد ما هم باش!

  مدينه رفتي به پابوس قبر پيغمبر، مادرت زهرا....

  ، «ببخشيد آقاي محترم! شما يک مرد ميانسال(شايدم جوان) را نديديد؟ مي‏گويند
   نشانش يک خال هاشمي است و يک شال سبز . شنيده‏ام مانند جدش،
   يتيمان را از محبت‏سيراب مي‏کند و همچون سيدالشهدا، مظلومان را از عدالت .
   هماني که همه آدمها، همه اديان، موعود مي‏نامندش ...

    نميدانم چرا با همه اينها نميايد ؟ شما ميگين کجاي
     کار مي لنگه؟شما ميگين ايراد از کجاست